) BENİM KORKUM  ÖLÜM DEĞİL ****** Anı hatırladım, o seni koyup gidişimi  İlk defa bu kadar üzüldüm dünyaya geldiğime   Ölüm! Kaçınılmaz sonuç, o soğuk kelime  Bir gün ucuz bir fahişe gibi koynuma girecek   Yüzümde gezinecek pis ve iğrenç elleri   Korkudan büyümüş gözlerimde hayaller can verecek   Biliyorum, üzüleceksin, ama ölüm bir gerçek   Bir yerde sevişmek gibi, bir yerde yaşamak gibi   Ne hazin sıcaklığımızın bizi terketmesi   Ve yüzümüze birbiri ardınca kapanan kapılar   Er geç uzanır bir el, son kampanayı çalar   Anlarız kaçınılmaz anın geldiğini   Şehre bir bomba düşmüş gibi aynalar, Camlar kırılır   İnsan arar da bir türlü bulamaz güzelliğini   Kimse benim kadar bilemez ölümün rezilliğini   Seni koyup gitmenin hüznünü ben anlarım   Çünkü ben sende buldum kendimi, sende sevdim  Senin yanında seninle değerlendi zamanlarım  Ne acı gün kadehlerin boş kalması, şarkıların yarım  Mevsimlerin birbiri ardınca bir anda bitivermesi  Ansızın toprakla dolması gözlerimizin  Kanımıza o çirkin böceklerin girmesi   Kimbilir ölüm bir çilenin sona ermesi   Belki güzeldir, şu sefil dünyaya boş gözlerle bakmak   Ne çare ki sen varsın, o dünyada sen varsın   Benim korkum ölüm değil, seni yalnız bırakmak   ****  Ümit Yaşar Oğuzcan   &..KaDiR..&

 

Bir kadın, evinden dışarı çıkar ve uzun beyaz sakallı üç yaşlı adamın evinin önünde oturduklarını görür. Onları tanımaz. - "Ben sizi tanımıyorum ama aç olmalısınız" der. "Lütfen içeriye gelin ve bir şeyler yiyin." - "Evin erkeği içerde mi?" diye sorarlar adamlar. - "Hayır" der kadın. "O dışarıda." - "Öyleyse içeri gelemeyiz" diye cevap verirler. Akşam olup kadının kocası eve geldiğinde, kadın başından geçenleri kocasına anlatır. - "Git onlara söyle ben evdeyim içeri gelebilirler" der. Kadın dışarı çıkar ve onları içeri davet eder. - "Hepimiz aynı anda içeri girmeyiz." der ya lı adamlar. Kadın öğrenmek ister ; - "Niye giremezsiniz?" Yaşlı adamlardan bir tanesi açıklar : - "Onun adı ZENGİNLİK" der ve bir arkadaşını gösterir, bir diğerini işaret eder,"O BAŞARI", ben de SEVGİ." Sonra ekler ; "Şimdi içeri gir ve kocanla konuş, hangimizi evinizde istersiniz?" Kadin içeri girip söylenenleri kocasına anlatır. Adam duyunca neşelenir. - "Ne güzel!" der, "madem öyle, Zenginliği içeri çağıralım ve evimizi zenginlikle doldursun." Karısı itiraz eder ; - "Canım, niçin başarıyı çağırmıyoruz?" Bu sırada konuştuklarını evin diğer köşesinde bulunan gelinleri duyar. Zıplayarak gelir ve kendi fikrini söyler. -"Sevg'yi çağırsak daha iyi olmaz mı? Evimiz sevgiyle dolar!" - "Gelinimizin önerisini dikkate alalım" der adam karısına. "Dışarı çık ve Sevgiyi bizim misafirimiz olması için davet et." Kadın dışarı çıkar ve üç yaşlı adama sorar ; - "Hanginiz Sevgi? Lütfen içeri gel ve misafirimiz ol". Sevgi ayağa kalkar ve eve doğru yürümeye başlar. Diğer iki yaşlı adam da onu takip ederler. Kadın şaşırmış bir şekilde Zenginlik ve Başarıya sorar : - "Ben sadece Sevgiyi davet ettim, siz niye geliyorsunuz?" Zenginlik ve Başarı bir ağızdan cevap verirler : - "Eğer Zenginlik ya da Başarıyı davet etmiş olsaydın diğer ikisi dışarıda kalırdı ama sen Sevgiyi davet ettin. O nereye giderse biz de oraya gideriz. Nerede Sevgi varsa, orada Başarı ve Zenginlik de vardır!" RUZGAR GEZMIS   Three passions have governed my life: The longings for love, the search for knowledge, And unbearable pity for the suffering of [humankind]. Love brings ecstasy and relieves loneliness. In the union of love I have seen In a mystic miniature the prefiguring vision Of the heavens that saints and poets have imagined. With equal passion I have sought knowledge. I have wished to understand the hearts of [people]. I have wished to know why the stars shine. Love and knowledge led upwards to the heavens, But always pity brought me back to earth; Cries of pain reverberated in my heart Of children in famine, of victims tortured And of old people left helpless. I long to alleviate the evil, but I cannot, And I too suffer.  &..KaDiR..&